Słoń z epoki lodowcowej na stacji metra

    Podobne obiekty, wydarzenia

    Hinko Ethiopus

    Czas powstania: XIV w. opis kontekstów historycznych: Początki osadnictwa na będzińskiej...

    Rezerwat „Łęka”

    Utworzony zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa...

    Ujście Sanu do Wisły w Dąbrówce Pniowskiej

    Dąbrówka Pniowska to wieś w Polsce położona w województwie...

    Cementownia Grodziec

    Czas powstania: 1857 r. Opis kontekstów historycznych: Pozostałości zabudowań Cementowni Grodziec...

    Zamek w Będzinie

    Czas powstania: przełom XIV w. Opis kontekstów historycznych: Będziński zamek jest...

    Udostępnij

    Na poziomie -1 stacji II linii metra „Płocka” w posadzce w
    przeszklonej gablocie eksponowane są repliki kości miednicy słonia leśnego z epoki lodowcowej.

    Oryginalne kości (7 dużych fragmentów) znaleziono w tym miejscu w listopadzie 2018 roku podczas budowy stacji. Specjaliści z Państwowego Muzeum Archeologicznego w Warszawie – po wstępnych oględzinach znaleziska – uznali, że są to fragmenty miednicy oraz kończyn ssaka
    kopalnego, który prawdopodobnie należał do rodziny słoniowatych. Odkryte szczątki leżały sześć metrów pod powierzchnią ziemi. Ich wiek wstępnie oszacowano na około 100-120 tysięcy lat.

    Kości leżały w warstwie osadów, powstałych na dnie zbiornika wodnego – rynny żoliborsko-szczęśliwickiej. Zbiornik miał szerokość około 300–750 m i rozciągał się od Żoliborza, przez Wolę, aż do Okęcia. Istniał przede wszystkim w czasie cieplejszego okresu pomiędzy zlodowaceniem środkowopolskim a północnopolskim.

    Archeolodzy uznali, że znalezione szczątki należały do około 20-letniej samicy słonia leśnego. Ssaki te żyły mierzyły do czterech i pół metra wzrostu i ważyły do siedmiu ton. Wiek znaleziska datuje się na około 132 – 115 tysięcy lat.

    Kości słonie to najstarsze odkrycie archeologiczne na budowie II linii metra. Wielki ssak został upamiętniony także muralem na ul. Skierniewickiej.