Zespół Pałacowy w Kurozwękach

    Podobne obiekty, wydarzenia

    Hinko Ethiopus

    Czas powstania: XIV w. opis kontekstów historycznych: Początki osadnictwa na będzińskiej...

    Rezerwat „Łęka”

    Utworzony zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa...

    Ujście Sanu do Wisły w Dąbrówce Pniowskiej

    Dąbrówka Pniowska to wieś w Polsce położona w województwie...

    Cementownia Grodziec

    Czas powstania: 1857 r. Opis kontekstów historycznych: Pozostałości zabudowań Cementowni Grodziec...

    Zamek w Będzinie

    Czas powstania: przełom XIV w. Opis kontekstów historycznych: Będziński zamek jest...

    Udostępnij

    Czas powstania

    XIV w.

    Opis cech fizycznych wprowadzonego Gminnego Cudu Regionu

    W skład zespołu pałacowo – parkowego wchodzą: pałac, oficyna (pawilon wschodni), oranżeria (pawilon zachodni), budynek stajni cugowej i część krajobrazowego parku angielskiego z platanami.

    Oranżeria

    Pałac był wielokrotnie przebudowywany. Był on zamkiem rycerskim, dworem obronnym i barokowo-klasycystyczną rezydencją. Obecnie uwagę zwraca barokowa fasada z pilastrami i kartuszem z herbami Rawicz i Sołtyk. Niezwykle reprezentacyjna jest sala balowa umieszczona na piętrze kondygnacji. Część zabudowań zamkowych stanowią dwa pałacowe skrzydła mieszkalno-reprezentacyjne wraz z dziedzińcem z arkadowymi krużgankami. Po lewej stronie pałacu znajduje się budynek oranżerii, a po prawej oficyna.

    Oficyna

    Opis kontekstów historycznych

    Wieś wymieniana w źródłach jako Kurozwansch należała do rodu Porajów, którzy zmienili nazwisko na Kurozwęccy, czerpiąc nazwę od największej ze swoich posiadłości. W XIV w. za sprawą Dobiesława z Kurozwęk zbudowano tu zamek, początkowo drewniany, następnie murowany. Aż do 1521 r. dobra pozostawały w rękach Kurozwęckich. Następnie właścicielami zostają Lanckorońscy, którzy podejmują przebudowę zamku w stylu renesansowym. Po śmierci Stanisława, ostatniego z rodu Lanckorońskich, za sprawą małżeństwa jego żony Anny z Rawiczów Dembińskiej z Maciejem Sołtykiem, dobra kurozwęckie przechodzą w ręce Sołtyków.

    W latach 1768-72 dokonała się przebudowa zamku – stał się barokowo-klasycystyczną rezydencją z krużgankami wzorowanymi na wawelskich. Na początku XIX w. sprowadzono z Czech ogrodnika Jana Zalaufa, który założył tu park krajobrazowy z ptaszarnią i oranżerią. Małżeństwo Emilii z Sołtyków z hrabim Pawłem Popielem w 1833 r. zapoczątkowało kolejną linię dziedziców pałacu. Popielowie do czasów wojny byli właścicielami zamku. W 1944 r. gmach przejęła władza ludowa – powstały tu mieszkania komunalne, biura PGR-u, a później ZUS.

    Park krajobrazowy na terenie zespołu pałacowego

    W 1989 r. ks. Marcin Popiel, brat Stanisława, ostatniego przedwojennego właściciela pałacu, rozpoczął starania o odzyskanie majątku. W 1991 r. dobra odzyskano, obecnie należą do bratanka ks. Popiela – Jeana Martina Popiela. Nowy właściciel odrestaurował pałac i udostępnił do zwiedzania wraz z barokową kaplicą zamkową i Muzeum: Skarby i pamiątki rodu Popielów. Na terenie zespołu pałacowo-parkowego utworzono centrum turystyczne oferujące zwiedzającym możliwość obejrzenia hodowli bizonów amerykańskich, mini zoo, skorzystania z noclegów w zabytkowych pomieszczeniach i spróbowania lokalnych smaków – produkowanych na miejscu piw i dań z bizona.

    Mapa terenu
    Mini zoo, w tle pole kukurydzy