Ignacy Prądzyński

    Podobne obiekty, wydarzenia

    Hinko Ethiopus

    Czas powstania: XIV w. opis kontekstów historycznych: Początki osadnictwa na będzińskiej...

    Rezerwat „Łęka”

    Utworzony zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa...

    Ujście Sanu do Wisły w Dąbrówce Pniowskiej

    Dąbrówka Pniowska to wieś w Polsce położona w województwie...

    Cementownia Grodziec

    Czas powstania: 1857 r. Opis kontekstów historycznych: Pozostałości zabudowań Cementowni Grodziec...

    Zamek w Będzinie

    Czas powstania: przełom XIV w. Opis kontekstów historycznych: Będziński zamek jest...

    Udostępnij

    Czas życia

    Ignacy Prądzyński żył w latach 1792-1850.

    Opis cech fizycznych Gminnego Cudu Regionu

    Ignacy Prądzyński herbu Grzymała był synem Stanisława Prądzyńskiego i Marianny z Bronikowskich. Urodził się w Sannikach nieopodal Poznania w roku 1792.

    Ignacy Prądzyński wszedł do historii przede wszystkim jako wybitny strateg, autor wielu prac z zakresu wojskowości, jeden z przywódców powstania listopadowego i budowniczy Kanału Augustowskiego, czyli mierzącej 101 kilometrów długości drogi wodnej, która jest siecią sztucznych kanałów łączących uregulowane koryta rzeczne Netty, Czarnej Hańczy i jezior augustowskich.

    Szczególnie istotnym osiągnięciem było opracowanie receptury „cementu augustowskiego” – rodzaju wapna hydraulicznego wiążącego pod wodą, trwalszego niż zamienniki użyte do napraw w XX wieku.

    W budowie uczestniczyło jednocześnie parę tysięcy robotników: żołnierzy, okolicznych i unikających poboru chłopów, Rosjan starowierców oraz biedoty żydowskiej. Większość surowców pozyskiwano na miejscu.

    Ignacy Prądzyński był patronem kilku jednostek Wojska Polskiego. W Augustowie jego imieniem nazwano jedną z ulic, a także szkołę średnią i osiedle mieszkaniowe.

    Opis kontekstów historycznych

    Ignacy Prądzyński był projektantem i pierwszym kierownikiem budowy Kanału Augustowskiego, którą kierował do listopada 1825 roku. Prądzyński był uczestnikiem kampanii napoleońskiej, bitwy narodów pod Lipskiem, obrony Paryża w 1814 roku. W armii Królestwa Polskiego dał się poznać jako zdolny inżynier, związany z konspiracją niepodległościową – Związkiem Kosynierów, potem z Towarzystwem Patriotycznym i Wolnomularstwem Narodowym, za co w latach 1826-1829 był więziony.

    Choć Prądzyński w latach późniejszych nie kierował pracami, budowę Kanału Augustowskiego, której koszt wyniósł 14 milionów ówczesnych złotych, ukończono w 1838 roku.

    W 1839 roku rozpoczęto żeglugę na całej jego długości, wynoszącej od połączenia z Biebrzą do śluzy Niemnowo 101,20 km (po II wojnie światowej 82 km znalazły się w Polsce, pozostałe na Białorusi). Tę drogę wodną, łączącą dorzecze Wisły z Niemnem, tworzy 44,85 km sztucznych przekopów, 35,05 km skanalizowanych rzek, 21 km jezior. Na kanale wybudowano 18 murowanych śluz (dziś 14 znajduje się w granicach Polski, 3 na Białorusi, 1 w pasie granicznym), 29 jazów, 10 mostów zwodzonych, a przy kanale 24 drewniane lub murowane budynki dla obsługi śluz, jazów i mostów.

    Ignacy Prądzyński zmarł na wyspie Helgoland na Morzu Północnym w roku 1850.