Kościół św. Jana Chrzciciela w Siewierzu

    Podobne obiekty, wydarzenia

    Cmentarz parafialny „Na Zjawieniu”

    Położony jest w południowo -zachodniej części Radomyśla nad doliną...

    Krzyż nad Graniczką

    Rodziny zamordowanych podchorążych czekały 58 lat – do 12...

    Kościół pw. św. Tomasza

    Czas powstania: XVI w. Opis kontekstów historycznych: Pierwszy kościół w tym miejscu...

    Góra „Dorotka” w Będzinie

    Czas powstania: nie dotyczy Opis cech fizycznych: Wzgórze Przemienienia Pańskiego w Będzinie...

    Będzińskie targowisko

    Czas powstania: lata 20. XX w. Opis cech fizycznych: Przy ul. Gzichowskiej...

    Udostępnij

    Kościół św. Jana Chrzciciela w Siewierzu, fot. Bartosz Gawlik

    Czas powstania:

    1 poł. XII wieku, przebudowa: XVII, 1947-56

    Opis cech fizycznych:

    Kościół zbudowany z kamienia ciosanego, w stylu romańskim, posiada wymiary 6 x 9 metrów oraz wysokość nieco ponad 13 metrów. Do wnętrza świątyni prowadzi uskokowy portal, zamknięty półkoliście, z prostokątnym niewielkim otworem wejściowym. Otwory okienne wąskie. W półkolistej apsydzie zachowały się fragmenty dwuwarstwowej polichromii romańskiej z XII wieku ze słabo czytelnymi scenami figuralnymi (Maiestas Domini, święci). Ślady malowideł widoczne także na zewnętrznej północnej ścianie, natomiast na zachodniej czytelne pozostałości empory.

    Kościół św. Jana Chrzciciela, lata 1939-1945, źródło: Śląska Biblioteka Cyfrowa za fotopolska.eu

    Opis kontekstów historycznych:

    Świątynia zlokalizowana na niewielkim wzgórzu została wzniesiona prawdopodobnie w 1144 lub 1164 z fundacji Piotra Dunina Własta i należy do najstarszych świątyń w Polsce. W 1233 roku w kościele odbył się synod biskupów polskich (6 lipca 1233). Pierwotnie wokół kościoła zlokalizowany był gród siewierski.

    W nieznanym czasie budowla uległa pożarowi, co doprowadziło do zapadnięcia się sklepienia i nadwerężenia ścian. Po runięciu sklepienia w 1639 r. wzmocniono ściany masywnymi przyporami i podwyższono szczyt. W 1696 r. wzniesiono barokową wieżyczkę na sygnaturkę, wykonano też drewniany sufit i dobudowano kruchtę.

    W latach 50. XX wieku kościółek przebudowano, przywracając go do pierwotnego stanu – usunięto przypory, pokryto dach gontem, przywrócono sklepienie. W 1993 r. przeprowadzono remont dachu, kładąc nowe poszycie z podwójnych gontów.

    Kościół wpisany do Rejestru Zabytków Województwa Śląskiego, nr rej.: A/733/2020 z 12.06.1967.