Rezerwat Buczyna w Cyrance na Płaskowyżu Kolbuszowskim

    Podobne obiekty, wydarzenia

    Cmentarz parafialny „Na Zjawieniu”

    Położony jest w południowo -zachodniej części Radomyśla nad doliną...

    Krzyż nad Graniczką

    Rodziny zamordowanych podchorążych czekały 58 lat – do 12...

    Kościół pw. św. Tomasza

    Czas powstania: XVI w. Opis kontekstów historycznych: Pierwszy kościół w tym miejscu...

    Góra „Dorotka” w Będzinie

    Czas powstania: nie dotyczy Opis cech fizycznych: Wzgórze Przemienienia Pańskiego w Będzinie...

    Będzińskie targowisko

    Czas powstania: lata 20. XX w. Opis cech fizycznych: Przy ul. Gzichowskiej...

    Udostępnij

    1960 rok

    Rezerwat przyrody Buczyna w Cyrance na Płaskowyżu Kolbuszowskim to rezerwat leśny, znajdujący się na terenie powiatu mieleckiego, w gminie Mielec, jak również w granicach Mielecko-Kolbuszowsko-Głogowskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Obszar chroniony obejmuje 20,08 ha drzewostanu, stanowiącego część Puszczy Sandomierskiej. Drzewostan rezerwatu tworzy mozaikę i formy przejściowe dwóch zespołów, a jednocześnie chronionych siedlisk przyrodniczych: żyznej buczyny karpackiej i grądu subkontynentalnego. Spis flory obszaru chronionego obejmuje ponad 60 gatunków roślin naczyniowych, w tym gatunki chronione:kłokoczka południowa, buławnik mieczolistny,podkolan zielonawy i czosnek niedźwiedzi. Teren rezerwatu został udostępniony do zwiedzania poprzez wyznaczenie szlaku pieszegościeżki dydaktycznej „Poznaj Las. W sąsiedztwie obszaru chronionego przebiega szlak zielony im. gen. Władysława Sikorskiego.

    Rezerwat Buczyna w Cyrance powstał z inicjatywy W. Szafera w 1960 roku. Nazwa pochodzi od występującej tu kiedyś bardzo pospolicie kaczki cyranki. Ciekawostką jest fakt, że na ścieżce o nieznacznej długości 800 metrów spotkać można tak duże skupisko starodrzewia buka. Zachowany obszar drzewostanu bukowego posiada charakter reliktowy. Najstarsze zachowane drzewa maja ponad 120 lat i ich monumentalny wygląd sprawie wielkie wrażanie na odwiedzających to miejsce. Największe okazy buka mają do 39 m wysokości i 75 cm pierśnicy.

    Wiosną bardzo atrakcyjne jest runo leśne z kwitnącymi łanami zawilca gajowego, kokoryczy, czosnku niedźwiedziego i pierwiosnków. Rosną tu: wiąz górski, wawrzynek wilczełyko, kruszyna pospolita, kalina koralowa, kopytnik pospolity i złoć żółta. Spotyka się także nielicznie ciepłolubną kłokoczkę południową i kilka gatunków storczyków (m.in. buławniki mieczolistny i czerwony oraz podkolan zielonawy). Ciekawostką jest występowanie kostrzewy górskiej – gatunku wschodniokarpackiego. Z fauny występują głównie płazy (ropucha szara i żaba trawna), a z gadów – padalec. Natomiast z ptaków dostrzec można: sójkę, szpaka, gila, grubodzioba, ziębę, świstunkę leśną, sikorkę bogatkę, kowalika, paszkota, kosa, muchówkę żałobną i małą, liczne dzięcioły (zielonego, dużego, średniego i czarnego), puszczyka i grzywacza. Spośród ssaków występują nietoperze: nocek duży, mroczek późny i borowiec wielki; z owadożernych: jeż wschodni, ryjówka aksamitna i malutka, zębiełek białawy; z gryzoni: wiewiórka, nornica ruda, darniówka zwyczajna, mysz leśna i zaroślowa oraz popielica. Zwierzęta drapieżne to: lis, borsuk, tumak, gronostaj i łasica, a parzystokopytne: dzik, sarna i jeleń europejski. Na północno-wschodnim krańcu rezerwatu znajduje się punkt widokowy. Poznawanie tego terenu ułatwia ścieżka przyrodnicza.

    Województwo: podkarpackie

    Gmina: Mielec

    Rezerwat Buczyna w Cyrance na Płaskowyżu Kolbuszowskim.
    Rezerwat Buczyna w Cyrance na Płaskowyżu Kolbuszowskim.
    Rezerwat Buczyna w Cyrance na Płaskowyżu Kolbuszowskim.
    Rezerwat Buczyna w Cyrance na Płaskowyżu Kolbuszowskim.
    Rezerwat Buczyna w Cyrance na Płaskowyżu Kolbuszowskim.