Pomnik przyrody w zespole pałacowo – parkowym w Tarnogórze

    Podobne obiekty, wydarzenia

    Hinko Ethiopus

    Czas powstania: XIV w. opis kontekstów historycznych: Początki osadnictwa na będzińskiej...

    Rezerwat „Łęka”

    Utworzony zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa...

    Ujście Sanu do Wisły w Dąbrówce Pniowskiej

    Dąbrówka Pniowska to wieś w Polsce położona w województwie...

    Cementownia Grodziec

    Czas powstania: 1857 r. Opis kontekstów historycznych: Pozostałości zabudowań Cementowni Grodziec...

    Zamek w Będzinie

    Czas powstania: przełom XIV w. Opis kontekstów historycznych: Będziński zamek jest...

    Udostępnij

    Wzniesiony w latach 1830 – 1840 pałac w Tarnogórze otoczono parkiem, który na przełomie XIX i XX w. poszerzono do 13 ha, czyniąc go największym z sześciu podworskich parków w naszej Gminie. Przez ostatnich właścicieli założenie utrzymane było w stylu parku romantycznego z wieloma walorami krajobrazowymi. Bogaty drzewostan utworzyło ok. 25 gatunków drzew i krzewów, a najokazalszy z nich dąb błotny otrzymał status pomnika przyrody. Pomniki przyrody są jedną z podstawowych form jej ochrony.

    Dąb błotny rośnie samotnie niedaleko pałacu, nieco na lewo jego zachodniej elewacji, przy stawie (obecnie tuż za kortem tenisowym). Łatwo go znaleźć, trudno pomylić z innym gatunkiem. Quertus palustris to drzewo liściaste z rodziny bukowatych występujący naturalnie w północno-wschodniej i centralnej części Ameryki Północnej. Jest drzewem wysokim – dorasta do 25 m wysokości. Oryginalny kształt liści i ich jesienne barwy także zachęciły Europejczyków do wprowadzenia tego gatunku do ogrodów botanicznych, parków i ulic miejskich. Żołędzie są wysoko otoczone miseczką. Dąb, jeden z niewielu zachowanych najstarszych drzew w parku, jest pomnikowym elementem utworzonej tu w 2008 r. przez zespół szkół ścieżki edukacyjno – przyrodniczej z ogrodem botanicznym, już zapomnianej lub w ogóle nieznanej przez obecnych młodszych spacerowiczów.

    SOKiS